دستم به دامانت....

نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت

                                     که جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت

تحمل گفتی و من هم که کردم " سالها " اما

                                     چه قدر آخرتحمل بلکه یادت رفته پیمانت...

چو بلبل نغمه خوانم تا تو چون گل پاک دامانی...

                                     حذر از خار دامن گیر کن، دستم به دامانت

تمنای وصالم نیست، عشق من ،مگیر از من

                                     به دردت خو گرفتم ، نیستم در بند درمانت

امید خسته ام تا چند گیرد با اجل کشتی ؟

                                     بمیرم یا بمانم، پادشاها چیست فرمانت؟

دل تنگم حریف درد و اندوه فراوان نیست

                                    امان ای " سنگدل" از دردو اندوه فراوانت...

به شعرت "شهریارا" بیدلان تا عشق می ورزند

                                    نسیم وصل را ماند، نوید طبع دیوانت

                                                                                                                                                       استاد شهریار